یادآوری به چپ ایرانی؛ ایرانگرایی، فاشیسم نیست
آران کمانگر برابر دانستن ملیگرایی با فاشیسم از سوی بخشی از چپ ایرانی را مغالطه میخواند و بر تقدم تاریخی و سرزمینی ایران بر ایدئولوژیها تأکید میکند.
آران کمانگر برابر دانستن ملیگرایی با فاشیسم از سوی بخشی از چپ ایرانی را مغالطه میخواند و بر تقدم تاریخی و سرزمینی ایران بر ایدئولوژیها تأکید میکند.
ایرج لهراسبی خیزش دانشجویی اسفند ۲۵۸۴ را نه جنبشی مستقل، بلکه امتداد جامعه و انقلاب ملی در دانشگاه میداند و کلیشهی «جنبش دانشجویی» را نقد میکند.
ایرج لهراسبی توضیح میدهد چرا با وجود جنگ جمهوری اسلامی با اسرائیل و آمریکا، موج گستردهی پناهجویان ایرانی شکل نگرفته و آن را به امید جامعه پیوند میزند.
فرخنده مدرس به مناسبت سوم اسفند، جایگاه رضاشاه را با نگاه داریوش همایون میکاود، از مهربانشدن تاریخ با او سخن میگوید و داوود فیرحی را نقد میکند.
بهزاد مهرانی خیزش دانشگاهها در اسفند ۲۵۸۴ را بازپسگیری دانشگاه میخواند و فضای فکری ضد توسعهی دانشگاههای ایران در دهههای ۴۰ و ۵۰ را شرح میدهد.
پروین دلشاد با مقایسهی علائم گزارششده در اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ با الگوی گاز اشکآور، احتمال کاربرد مواد شیمیایی غیرمتعارف علیه معترضان را بررسی میکند.
مهدی امیری با نگاه به دگرگونی خودفهمی یهودیان پس از هولوکاست، از تغییر نگاه ملت ایران به امنیت و دفاع از خود پس از قتلعام دیماه ۱۴۰۴ مینویسد.
نیما دهقانی در نقد مقالهای از یاشار دارالشفا، رویکرد چپ رادیکال ایران را که اعتراضات دیماه را «فاشیسم» میخواند، کوتهبینی و واماندگی عملی میداند.
جلال حیدرینژاد فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای حضور ایرانیان در خیابانهای جهان در ۱۴ فوریه ۲۰۲۶ را بازگشت «بدنهای اجتماعی تبعیدشده» به ایران میخواند.
ایرج لهراسبی صفبندیهای پهلویستیز پس از خیزش دیماه ۱۴۰۴ را تحلیل میکند و با بررسی یک نمونه، الگوی کارزاری هماهنگ علیه شاهزاده رضا پهلوی را نشان میدهد.
بهزاد مهرانی با استناد به نظریهی پروپاگاندای ژاک الول، خاموشی اینترنت و تحریف روایت از سوی جمهوری اسلامی در جریان کشتار خیزش دیماه ۱۴۰۴ را تحلیل میکند.
علی دادپی با مرور سیاست روزولت در قبال شارل دوگل در جنگ جهانی دوم، سخنان ترامپ دربارهی دیدار نکردن با شاهزاده رضا پهلوی پس از خیزش ۱۸ دی ۱۴۰۴ را میسنجد.
فریدون برای شمارش بازدیدها از گوگل آنالیتیکس استفاده میکند، فقط اگر اجازه بدهید.